(1)(1)(1).png)
بی سازمانی و لیگ ناتمام
دبیرخانه بسکتبان
۱۴۰۵/۰۲/۰۶ ۱۶:۵۷
ایران- بسکتبان
برای بار دوم در 6 سال اخیر، لیگ برتر بسکتبال ایران بیسرانجام به پایان رسید؛ اتفاقی که این بار در سایه شرایط جنگی رقم خورده و طبیعتاً نمیتوان آن را بدون در نظر گرفتن وضعیت خاص کشور تحلیل کرد. با این حال، دقیقاً در چنین بزنگاههایی است که نقش مدیریت و سازماندهی بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا میکند.
باید پذیرفت که شرایط امروز با دوران کرونا شباهتهایی دارد؛ محدودیتها، نگرانیها و عدم قطعیت. اما سوال اصلی همچنان پابرجاست: سود پایان بینتیجه یک لیگ حرفهای برای بسکتبال ایران چیست؟ آیا تعطیلی سادهترین و در دسترسترین تصمیم، لزوماً بهترین تصمیم هم هست؟
12 تیم با برنامهریزی دقیق، جذب بازیکن، هزینههای سنگین و برگزاری اردوهای پیشفصل وارد این رقابتها شدند. برخی برای قهرمانی، برخی برای بقا و برخی برای تثبیت برند خود در بسکتبال ایران. حال، رها کردن این مسیر در نقطه حساس، چه دستاوردی جز ناامیدی برای بازیکنان، بیاعتمادی برای اسپانسرها و آسیب به اعتبار لیگ دارد؟
پلیآف، ویترین اصلی هر لیگ است؛ جایی که مخاطب، هیجان، رقابت و کیفیت به اوج میرسد. حذف این بخش، عملاً به معنای ناقص ماندن کل پروژه لیگ است. لیگی که بدون قهرمان به پایان برسد، نه در حافظه هواداران باقی میماند و نه در تاریخ، ارزشی معنادار پیدا میکند.
در این میان، سوال جدی از فدراسیون این است: برای ادامه لیگ چه سناریوهایی بررسی شد؟ آیا تمامی راهحلهای ممکن روی میز قرار گرفت؟ آیا واقعاً هیچ گزینهای جز تعطیلی کامل وجود نداشت؟
برای مثال، امکان برگزاری متمرکز مسابقات در استانهایی با سطح امنیت بالاتر مانند مازندران، گلستان یا خراسان تا چه اندازه مورد بررسی قرار گرفت؟ بسکتبال یک ورزش سالنی است و این مزیت بزرگی محسوب میشود؛ چرا که میتوان چندین بازی را در یک سالن و در بازههای زمانی فشرده برگزار کرد. تجربه «حباب» در لیگهای مختلف دنیا، بهویژه در دوران کرونا، نشان داد که با برنامهریزی دقیق، میتوان رقابتها را در مدت زمانی کوتاه و با حداقل ریسک به پایان رساند.
حتی این امکان وجود داشت که تیمها در دو یا سه شهر تقسیم شوند و طی یک بازه 10 تا 14 روزه، مرحله پلیآف به صورت متمرکز برگزار شود. چنین مدلی نهتنها هزینهها را کاهش میدهد، بلکه امکان مدیریت بهتر امنیت و شرایط را نیز فراهم میکند.
نگاهی به لیگهای معتبر جهان نشان میدهد که در مواجهه با بحران، اصل بر «ادامه دادن با تغییر مدل» است، نه «توقف کامل». از NBA در دوران کرونا گرفته تا لیگهای اروپایی، همگی تلاش کردند راهحلی برای حفظ رقابت پیدا کنند، حتی اگر به معنای تغییر ساختار سنتی مسابقات باشد.
فدراسیون بسکتبال به عنوان نهاد بالادستی و متولی اصلی این رشته، مسئولیت دارد در همین شرایط دشوار، تصمیمات خلاقانه و جسورانه بگیرد. مدیریت بحران، دقیقاً در چنین لحظاتی معنا پیدا میکند، نه در زمانهای عادی.
متأسفانه آنچه از بیرون دیده میشود، تمایل به انتخاب سادهترین مسیر است؛ مسیری که کمهزینهتر و کمدردسرتر است، اما لزوماً به نفع بسکتبال ایران نیست. تعطیلی لیگ شاید کوتاهمدت فشارها را کاهش دهد، اما در بلندمدت به اعتماد عمومی، اعتبار لیگ و انگیزه سرمایهگذاران آسیب میزند.
بسکتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به تصمیمات مسئولانه، شجاعانه و مبتنی بر آیندهنگری نیاز دارد. لیگ برتر، ستون اصلی توسعه این رشته است و نمیتوان هر بار در مواجهه با بحران، آن را نیمهکاره رها کرد. اگر قرار است از این چرخه تکراری خارج شویم، باید تعریف جدیدی از مدیریت لیگ در شرایط خاص ارائه شود؛ تعریفی که در آن «ادامه دادن» اولویت باشد، نه «توقف کردن».
✍🏻مهندس نوید چلنگر